EMRESEL

“Sürat. Ben süratim.” diye mırıldandım başlama çizgisine gelince.

Şimşek gibi fırladım ve her yana toz saçtım. Ama toprak yollarda yarışmaya alışkın değildim ve virajı dönerken…aaah…. Hakimiyetimi kaybettim. Alçak bir yardan aşağı, doğruca kaktüslerin arasına düştüm. Of!

“Tıpkı yol tamir ettiğin gibi yarışıyorsun… beceriksizce,” dedi Doc.

Mater’a beni yeniden yola çekmesini söyledi, halimden öyle utanmıştım ki.

Ertesi sabah, yolun bir bölümünü mükemmel biçimde asfaltla kaplamıştım. Ama ziftim bitmişti, bu yüzden bir gün önce Doc’la yarıştığımız yere gittim. Direksiyon hakimiyetimi niçin yitirdiğimi anlamam gerekiyordu. Doc da gelip beni seyretti.

“Bu asfalt yol değil, evlat, toprak yol,” dedi. “Eğer fazla sola gidersen, sağa döndüğünü göreceksin.”

Doc’a baktım. “Sola gitmek için sağa mı döneceğim yani?” Doc başıyla onayladı ve uzaklaştı.

O gece Mater beni biraz eğlenmek için dışarı çıkarmak istedi, ama tek istediğim köşeme çekilmekti.

“Sorun değil, Bay Toprak Yolda Dönemeyen,” diye dalga geçti benimle. “Zaten gelmek istesen de yapacağımız şeyi beceremezdin herhalde.”

“Hey, hey, ben Şimşek McQueen’im,” dedim. Her şeyi becerebilirim.”

Kısa süre sonra, kendimi horlayan traktörlerle dolu bir tarlanın ortasında buldum.

“Traktör devirmek eğlencelidir!” diye fısıldadı Mater.

“Mater, ben bu işi yapmayacağım,” dedim.

“Ah, hadi ama, tek yapman gereken sessizce traktörün yanına gidip korna çalmak. Beni izle.” Mater bir traktörün önüne geçip kornasını çaldı. Hayretler içinde kalan traktör devrildi ve egzos borusundan bir duman bulutu çıktı. Mater kahkahalarla gülmeye başladı, ben de ona katıldım. Ama sonra tuhaf bir vızıltı duydum.

“Şimdi kaç!” diye haykırdı Mater.

Devasa bir traktör üzerimize geliyordu. Ben nefesimi tuttum, ama Mater sadece kornasını çaldı ve süratle uzaklaştık.

Kasabaya dönünce, Mater zikzaklar çizerek ileri geri gitmeye başladı. “Vay be! Bunu nasıl yapıyorsun?”” diye sordum. “Dikiz aynalarımı kullanıyorum! Sen de dikiz aynası taktırsan fena olmaz.”

“Evet,” dedim, “belki büyük yarışta kullanabilirim onları.”

“Bu yarış niçin bu kadar önemli?” diye sordu Mater.

“Eğer kazanırsam en büyük hayalimi gerçekleştirmiş olacağım. Zengin ve ünlü olacağım. Hatta helikopterlere bineceğim.”

“Ben de helikopterle bir tur atabilir miyim?” diye sordu Mater.

“Tabii, elbette,” dedim.

“Yaşasın!” diye kornasına asıldı Mater. “Yarın görüşürüz!”

Beni, Sally’nin kalmam için davet ettiği otele bıraktı. Tam bölmeye çekilmiştim ki, Sally çıkageldi.

“Mater’la konuştuklarınızı duydum. Gerçekten de onu helikoptere bindirecek misin?”

“Önce yarışı kazanmam gerekiyor,” dedim.

“Mater sana güveniyor, biliyorsun,” dedi bana. “Senin en iyi arkadaşın olduğunu düşünüyor. Onu hayal kırıklığına uğratma!”

DEVAM EDECEK...

Mahkeme salonunda kasaba halkı beni öfkeli haykırışlarla karşıladı. Kasaba yargıcı Doc’da beni görür görmez, “ Şerif, onu buradan kov. Kasabadan gitsin istiyorum,” dedi.

“ Bir dakika!” diye itiraz etti mavi bir Porsche. “Bu arabaya yolu tamir ettirin. Kasaba ne hale geldi,görmütor musunuz? Ona ihtiyacımız var!”

“Olmaz Sally,” dedi Doc. “Bu kasabanın ihtiyaç duyduğu son şey bir yarış arabası.”

“Peki söyle bana o zaman,” dedi,”Sally, ”yollarımız yokken yolcularla nasıl ilgileneceğiz?”

Böylece Sally’nin istediği oldu ve o akşamüstü kocaman buharlar saçan bir makine olan Bessie’yi arkama alarak yolu asfaltla kaplamaya başladım. Gerçekten çok hoştu!

“Şaka yapıyorlar herhalde,” diye öfkelendim. Benim bu işle uğraşacak zamanım yok ve zaten bu perişan kasabayı kimse ziyaret etmiyordur.”

Peşimden gelen Bessie’nin içinden sıcak zift sızıyordu. Daha önce hiç çalışmak zorunda kalmamıştım ve bu işten nefret etmiştim. Sonra yolu ne kadar çabuk bitirirsem o kadar çabuk gidebileceğim geldi aklıma. Bu yüzden hızımı artırdım. Şapırt! Şapırt! Sıcak zift her yana saçılıyordu.

Kasaba halkı yaptığım işten hiç memnun kalmamıştı.

“Yol berbat görünüyor,” dedi Sally.

“O zaman kasabanın geri kalanıyla uyum sağlamış demektir,” diye yapıştırdım cevabı. “Hepsini kazı ve baştan başla,” diye emretti Doc. “Hey büyükbaba, ben buldozer değilim,” diye alay ettim. “Ben bir yarış arabasıyım.”

“Ho ho ho. Öyle mi? O zaman niçin sen ve ben ufak bir yarış yapmıyoruz?” dedi Doc. “Eğer sen kazanırsan gidebilirsin ve yolu ben onarırım. Ama ben kazanırsam, yolu benim istediğim gibi onaracaksın.”

“Ne harika bir fikir!” dedim.

Bu çılgın kasabadan kurtulma fırsatını ele geçirmiştim.

DEVAM EDECEK...

Araba çetesi Mack’i öne arkaya sallamaya başladı. Mack yoldan çıktı ve rafta duran kupalardan biri sarsıntıdan rampa indirme düğmesinin üzerine düştü. Olamaz! Orada uzanmış şöhret ve servet hakkında en tatlı rüyaları görürken, bir anda otobanın ortasına yuvarlanıvermiştim. Aah! Ne büyük bir şaşkınlık yaşadığımı hayal edemezsiniz. Birdenbire arabalar burnumun ucunda kornalarını çalmaya başladı. Hiçbir şey göremiyordum. Farlar gözlerimi kamaştırmıştı.

Hemen Mack’i bulmam gerekiyordu, ama yanlış bir yola saplanmış olmalıydım, çünkü kendimi eski 66. Otoyol’da bulmuştum. Mack görünürde yoktu ve arkamdan bir siren sesi geliyordu. İtiraf etmeliyim ki, paniğe kapıldım ve tüm hızımla uykuya dalmış, küçük bir kasabaya girdim. Kapkaranlık kasabanın sokaklarında dört dönmeye başladım. Karşıma çıkan her şeye çarptım ve nasıl olduğunu bilmiyorum, ama kendimi sersemlemiş halde, bir telefon direğinin tepesinde tepetaklak asılı buldum.

“Başın büyük dertte,” dedi yaşlı polis arabası.

Sonrasını hiç hatırlamıyorum, herhalde bayılmış olmalıyım.

Ertesi sabah bir çekici beni uyandırdı.

“Benim adım Mater,” dedi eski dişli ağzında aptalca bir gülümsemeyle.

“Neredeyim ben?” diye sordum.

“Karbüratör Bölgesi’nin en şirin kasabasındasın, yani Radyatör Kasabası’nda,” dedi.

“Dinle Mater, benim Kaliforniya’ya gitmem gerek,” diye anlatmaya başladım. “Kazanmam gereken bir yarış var.”

Tam o sırada Şerif çıkageldi. “Mater, bir iyilik yap da bu trafik canavarını mahkemeye kadar götür!” dedi.

DEVAM EDECEK...

Rınnn! Kamyonumdan inerken hızlandım. Seyirciler beni alkışlamaya ve tezahürat yapmaya başladı ve yüzümde kocaman bir gülümsemeyle büyük stadyumdaki yarış pistine çıktım.

“Hız. Ben hızım,” dedim kendi kendime. Hızlıların en hızlısıyım. Ben Şimşek McQueen’im.”

Büyük yarışa hazırdım ve en çok istediğim şey, Piston Kupası’nı kazanmaktı. Bu benim en büyük hayalimdi. Ama önce Kral’ı yenmem gerekiyordu. Kral, diğer yarış arabalarından çok daha fazla sayıda Piston kupası kazanmıştı.

Kral’ı yenmek isteyen sadece ben değildim. Chick Hicks de bunu istiyordu.

Kazanmak için her şeyi yapmaya hazırdı ve yarış sırasında bilerek bir başka arabaya çarptı!

Zikzaklar çizerek enkaz haline gelen arabaların arasından sıyrıldım. Chick bunu hiç beklemiyordu, ama beni kimse durduramazdı.

Chick ve Kral beni takip ediyorlardı. Aramızda çok az mesafe kalmıştı. Bu yüzden, bakım noktasında durunca en öndeki yerimi korumak için lastiklerimi değiştirmeyi reddettim.

“Sadece benzin, lastikler kalsın,” diye haykırdım bakım ekibime.

Bu sayede diğerlerine büyük bir fark atmıştım, ta ki… Bum!... Arka lastiklerimden biri patlayana kadar! Bum! Bir lastiğim daha patlamıştı. Yalpalayarak bitirme çizgisine doğru ilerledim. Kral ve Chick bana yetiştiler. Ama kazanmama o kadar az kalmıştı ki, çizgiyi onlardan önce geçtiğime emin olmak için dilimi çıkardım.

Bakım ekibim lastiklerimi değiştirirken, bir gazete muhabiri yanımıza geldi. “Lastiklerini değiştirmemek riskli bir karardı,” dedi. “Bir ekip şefine ihtiyacın olduğunu düşünmüyor musun?”

“Hayır, ben tek kişilik bir şovum,” diye cevap verdim.

Bunu duyan ekibim çok öfkelendi. Beni bıraktılar ve çekip gittiler. Ama ben oralı bile olmadım. Az önce Piston Kupası’nı kazanmıştım çünkü.

Yarış pistine döndüğümde, ne kadar ünlü ve zengin olacağımı hayal etmekle meşguldüm. King’in yanıma geldiğini fark etmedim bile. “Bu tek kişilik bir iş değil evlat,” dedi. “İyi bir ekip şefine ve iyi bir takıma ihtiyacın var.”

O sırada beklenen anons yapıldı. Fotofiniş, yarışın beraberlikle sonuçlandığını göstermişti. Ne büyük bir şok! Kazandığımdan hiç şüphem yoktu, ama kazanamamıştım. Bitiş çizgisini hepimiz aynı anda geçmiştik.

Kalifoniya’da tekrar bir yarış düzenlenecekti. O gece geç saatlerde, Mack’e doğruca Kalifoniya’ya doğru yola çıkmasını söyledim. Orada yeniden Kral ve Chick’le yarışacaktım.

“Bütün gece yol tepeceğiz,” dedim kamyonun içinden. Mack çok yorgun olmasına rağmen kabul etti. Uyumayıp onunla konuşacağıma söz verdim, ama ben de çok yorgundum ve kısa süre içinde uyuyakaldım. Sadık Mack zorlukla yola devam etti ve o da gözlerini açık tutmakta zorlanmış olacak ki, sessizce yanına sokulan süslü arabaları fark etmedi.

DEVAM EDECEK...