EMRESEL

Bir gün Hoca, cami yarenleri ile oturmuş da, Timur hakkında atıp eğiriyormuş. Nereden peydah olduysa, bir derviş peydah olup, kulak misafiri olmaya başlamış. Rahmetli, sözü tatlıya bağladıktan sonra, bu garibe dönüp:

            “Baba erenler, hangi diyarın gülüsünüz, adınızı bize bağışlamaz mısınız?” diye sormuş.

             Derviş asasına dayanarak:

            “Ben mi, demiş; Dünyanın öbür ucundan geliyorum; adım da Timur’dur!”

             Bu adı duyunca bizimkinin tüyleri diken diken olmuş:

             “Aman diyeyim baba, Hanlığın, Hakanlığın da var mı?” demiş.

             Derviş yapılı adam da:

             “Evet!” deyince, Hoca, baltayı taşa vurduğunu anlamış; alı al, moru mor olup, yarenlerine:

“Ey ümmeti Muhammet, buyurun cenaze namazına.” demiş.

Bir gün Hoca, birine davetli imiş. Hani, yok, yoksulluğundan değil ya, değiştirmeye eli mi değmemiş, ne olmuşa, kıra, bayıra giydiğiyle gitmiş, gitmiş ama, bir “Buyur!” eden olmadığı için, sakalı yerine koyamamış.

Onlar, birbirini yağlayıp yüzlemeye dalınca, bir kör tarafına getirmiş; varıp üstünü başını değiştirivermiş. Bu defa Hoca’yı kondurup göçürecek yer bulamamışlar. Hele sofrada, “Buyur!” üstüne “Buyur!” edince, gayrı Hoca dayanamamış:

“Ye kürküm, ye... bu ziyafet bana değil ya, sana!” deyince, hepsi, önlerindeki hindi gibi kızarmış.

Hoca bir gün, bir dere kıyısında, ördeklerin ötüşüp oynaştıklarını görür. Hemen el atıp tutası gelir ama, ele, avuca gelir şey mi bunlar? Üstünün, başının ıslandığı da kar kalır. Nihayet, olmayacak duaya amin demektense, bir kenara oturur; ekmeğini suya batırıp, yemeye başlar.

Derken, kırk yılda bir merhaba ettiği biri geçer oradan:

“Afiyet olsun, Hoca; gene su başına oturdun da ne yiyorsun?” diye sorar.

Hoca:

“Yahu , der, sende de şu ördek kadar akıl varsa , ben neyim! Ne yediğimi görüyorsun ya, ;işte ördek çorbası!”

Günün birinde Hoca, ev eksiği görmek için pazara gidecek olur. Nerede anasının avutamadığı, babasının büyütmediği varsa, yolunu keser. O’ der. “Bana bir düdük al!” Bu der.“Bana bir düdük al!” Her birinin bir düdük ısmarlar Hoca’ya, ama içlerinden yalnız biri çıkarıp parasını verir, öyleyken; hepsi de Kabe yolunu bekler gibi beklerler Hoca’nın yolunu. Neyse, gün batıp da sular kararırken, Hoca yamaçtan görür. O’ der “Hani benim düdüğüm?” Bu’ der “Hani benim düdüğüm?” Velhasıl, her kafadan bir ses çıkar ama, Hoca, çıkara çıkara bir tek düdük çıkarıp cebinden, çocuklardan birine verir;ötekiler, alık alık yüzüne bakınca:

Bir gün Hoca, Kadıya hal, hatır sormaya gitmiş ama, adamcağız işten başını kaldırıp da iki he, bir yok edecekleri sırada, bir yalancı şahit getirmişler. Adam, diline kuvvet, epeyce atıp eğirmiş ama, yalancının mumu yatsıya kadar sürecek değil ya, sağı, solu dinleyince yalancılığı ayan beyan ortaya çıkmış, çıkmış ya, eskisi gibi yalan söyleyenin dilini kesmiyor, eşeğe ters bindirip çarşı, pazar dolaştırmıyorlarmış. Nasıl olsa, Hoca’nın eşeği kapıda bağlı, o Kadı ile hoş beş edinceye kadar biz dünyayı dolaşırız demişler, Hoca’nın eşeğine bindirip dolaştırmışlar ama, meğer adam, yalancılığı iş, güç edinmiş. İki gün sonra çat kapı, Kadıdan bir selam, eşeğini alıp götürmüşler. İyi ya, bu bir olur, iki olur, üçüncüsü hiç olur. Günün birinde gene bu yalancı şahit için eşeğini isteyince Hoca’nın rengi atmış:

 “Varın şu herife söyleyin; ya bu sanatından vazgeçsin ya da yanında yedek bir mektup bulundursun!” demiş.