EMRESEL

Mahkeme salonunda kasaba halkı beni öfkeli haykırışlarla karşıladı. Kasaba yargıcı Doc’da beni görür görmez, “ Şerif, onu buradan kov. Kasabadan gitsin istiyorum,” dedi.

“ Bir dakika!” diye itiraz etti mavi bir Porsche. “Bu arabaya yolu tamir ettirin. Kasaba ne hale geldi,görmütor musunuz? Ona ihtiyacımız var!”

“Olmaz Sally,” dedi Doc. “Bu kasabanın ihtiyaç duyduğu son şey bir yarış arabası.”

“Peki söyle bana o zaman,” dedi,”Sally, ”yollarımız yokken yolcularla nasıl ilgileneceğiz?”

Böylece Sally’nin istediği oldu ve o akşamüstü kocaman buharlar saçan bir makine olan Bessie’yi arkama alarak yolu asfaltla kaplamaya başladım. Gerçekten çok hoştu!

“Şaka yapıyorlar herhalde,” diye öfkelendim. Benim bu işle uğraşacak zamanım yok ve zaten bu perişan kasabayı kimse ziyaret etmiyordur.”

Peşimden gelen Bessie’nin içinden sıcak zift sızıyordu. Daha önce hiç çalışmak zorunda kalmamıştım ve bu işten nefret etmiştim. Sonra yolu ne kadar çabuk bitirirsem o kadar çabuk gidebileceğim geldi aklıma. Bu yüzden hızımı artırdım. Şapırt! Şapırt! Sıcak zift her yana saçılıyordu.

Kasaba halkı yaptığım işten hiç memnun kalmamıştı.

“Yol berbat görünüyor,” dedi Sally.

“O zaman kasabanın geri kalanıyla uyum sağlamış demektir,” diye yapıştırdım cevabı. “Hepsini kazı ve baştan başla,” diye emretti Doc. “Hey büyükbaba, ben buldozer değilim,” diye alay ettim. “Ben bir yarış arabasıyım.”

“Ho ho ho. Öyle mi? O zaman niçin sen ve ben ufak bir yarış yapmıyoruz?” dedi Doc. “Eğer sen kazanırsan gidebilirsin ve yolu ben onarırım. Ama ben kazanırsam, yolu benim istediğim gibi onaracaksın.”

“Ne harika bir fikir!” dedim.

Bu çılgın kasabadan kurtulma fırsatını ele geçirmiştim.

DEVAM EDECEK...